Pages Navigation Menu

media man blogt over de biologische moestuin

Oud roest

Mijn oude tante gaat verhuizen. De grote eengezinswoning met te veel lege slaapkamers wordt verruild voor een appartementje met een lift. En de grote tuin maakt plaats voor een balkon.

Ze gaf mij de eerste keuze bij de verdeling van het tuingereedschap. Een hele eer. Maar eigenlijk heb ik niets nodig. Een grasmaaier is in de moestuin niet handig en ik kan ook best zonder bladhark.

Een beetje weemoedig keek ik in het schuurtje rond. De opruiming markeert het einde van een tijdperk. Er wordt afstand gedaan van zorgvuldig verzamelde spullen. En van de geuren uit de tuin. Van dollen op het gras en van biertjes op het terras.

En daar zag ik hem staan: de roestige schoffel. Al jaren niet meer gebruikt. Hij is nog van opa geweest.

Opa had een moestuin. Een grote moestuin. Daar is hij mee gestopt toen hij 87 was. De tuin was veel groter dan de mijne en gaf veel werk, maar de tuin lag naast het huis. Opa liep dagelijks in de tuin. Altijd bezig.

Hij onderhield ook zijn gereedschap goed. Na gebruik werden spade en schoffel schoongemaakt met de borstel. Aan het einde van het seizoen werden ze met een ijzervijl weer scherp gemaakt en lichtjes ingevet voordat ze in de schuur werden opgeborgen.

De schoffel van opa is nu verroest en al jaren niet meer gebruikt. Het is een droevig gezicht en ik pak een staalborstel om het ergste roest te verwijderen. Met een vijl wordt het gereedschap weer scherp.

Het handvat voelt vertrouwd. Het ligt lekker in de hand. De steel is gevormd naar de knuisten van opa. In gedachten zie ik hem ritmisch door het zandpad gaan. Kleine stofwolkjes waaien zachtjes van het pad. Een lust om naar te kijken. Soepel beweegt de oude man zich door zijn tuin. Totale controle en concentratie, volledig opgaand in het werk.

Ik wikkel het scherpe ijzer in een zachte lap en leg de schoffel voorzichtig in de kist bij mijn tuin.