Pages Navigation Menu

media man blogt over de biologische moestuin

Eindelijk lente

Sinds half april is het ein-de-lijk warmer weer. Na enkele dagen met zeer welkome regenbuien schoot het kwik omhoog. De lente, waar iedereen zo reikhalzend naar had uitgekeken, lijkt eindelijk aangebroken.

Mensen konden eindelijk hun huizen uit en bezochten massaal de vele markten en tuincentra. Deze zaten met enorme voorraden bloemen, plantjes en pootgoed, de moestuin is populair en sommige handelaren spelen daar handig op in.

Zo zag ik op een grote streekmarkt dat een handelaar maar liefst 50 cent vroeg voor een enkel sla- of koolplantje. Best grote plantjes, dat wel. Maar normaal kosten slaplanten niet meer dan 10 à 15 cent per stuk.

Want wees nou eerlijk: wie koopt er nou jonge plantjes die net zo duur zijn als het eindproduct dat over enkele weken volop in de supermarkten ligt? De veilingprijs van sla zakte dit voorjaar al van 65 à 70 cent naar 35 à 40 cent per krop. Kropsla ligt eind april voor 99 cent bij Albert Heijn in de schappen. En nu draait de aanvoer nog niet eens op volle toeren.

Eindelijk kon ik ook in de tuin aan de slag. Normaal gesproken heb ik de tuinbonen, radijs, rucola, raapstelen, spinazie, plantuien en sjalotten al lang in de grond. Ook de aardappelen hebben dan al een comfortabel pootgat gevonden.

Natuurlijk maakt het uiteindelijk niet veel uit. Een wijsheid van m’n opa leert dat alles best is als de piepers voor Koninginnedag in de grond zitten. Koninginnedag was voor hem zelfs de dag waarop hij deze klus klaarde.

Deze keer gingen bij mij de poters op 14 april in de grond. En dat ging ook dit jaar met een grote nauwkeurigheid. Het pootlint kwam erbij te pas om de aardappels in keurig rechte lijnen onder de grond te stoppen. De buurjongen stond er met open mond naar te kijken en vroeg of tuinieren wetenschap was.

Niet iedereen begrijpt dat. Zo heb ik een keer hulp gehad bij het onkruid wieden. Dat ging best goed, totdat ik zag dat mijn tuinhulpje alle schorseneren uit de grond trok. ’Ja’, zei ze verontschuldigend; ’ik vond het al een beetje vreemd dat het onkruid zo netjes op een rijtje groeit’.