Pages Navigation Menu

media man blogt over de biologische moestuin

Een slak in de etalage

Enige seizoenen geleden was er een slakkenplaag in de moestuin. Ik moest alle bekende technieken inzetten om de slakkenpopulatie in toom te houden.

Vallen gevuld met bier, ecologische slakkenkorrels – die niet schadelijk zijn voor andere dieren – slakken rapen en afvoeren; niets hielp voldoende om het aantal slakken terug te dringen.

Maar om je vijand te verslaan moet je eerst heel veel over hem weten. Kennis over het gedrag van de vijand is belangrijk. Maar op internet is niet zo veel te vinden. Tenminste niet veel meer dan ik al wist.

Ik was dan ook heel bij toen ik hem zag liggen in de etalage van een tweedehandsboekhandel: Elseviers slakkengids. Daar lag hij zomaar, op een zacht fluwelen ondergrond. Een beetje verbleekt door de zon, dat wel.

De eigenaar van het antiquariaat was heel behulpzaam. Ja, de slakkengids was echt een uniek boekwerkje in de serie van Elseviergidsen. De kattengids liep goed, evenals de vlindergids en de vogelgids. Maar de slakkengids, die was echt voor liefhebbers. Hij had ook maar één exemplaar op voorraad. Er was moeilijk aan te komen. Sinds 1980 nooit herdrukt, kleine oplage. Bijzonder.

Hier had ik natuurlijk al nattigheid moeten voelen, maar de boekhandelaar was uiterst vriendelijk. Hij wilde de gids wel uit de etalage halen. Daar ging hij, met een trapje op weg naar de vitrine. Toen viel het me pas op.

Hij liep mank. Hij sleepte met zijn linkerbeen. En de etalage was niet gemakkelijk bereikbaar. Als je van buiten naar binnen keek, zag je een achterwand. Deze moest eerst zorgvuldig gedemonteerd worden voordat de gehandicapte winkeleigenaar de etalage kon bestijgen.

Om hem niet na te staren dwaalde ik maar wat rond in de zaak en vond een stapeltje boeken over groenten met mooie platen erin. Niet duur geprijsd ook: 2,95 euro.

Met een slakkengang kroop de boekenman uit de etalage met de begeerde gids. In de tussentijd was het eigenlijk al een beetje míjn gids geworden. Ik nam hem dankbaar in ontvangst. Het is een kloek boek van 310 pagina’s met heel kleine lettertjes maar gelukkig met meer dan 1000 plaatjes. Heel kleine plaatjes. Jammer. Eigenlijk héél veel tekst en heel weinig plaatjes.

Bij de kassa kreeg ik een schok te verwerken. Het boek koste 25 euro. VIJFENTWINTIG EURO! Hoe moest ik hier mee omgaan? Tegen de mankepoot zeggen dat ik het boek niet wilde? Zodat hij met zijn laddertje weer de vitrine in moest? Na al die moeite en ons heerlijke gesprek? Moest ik dan ondankbaar onze prachtig opgebouwde klantrelatie verbreken? Nee!

Ik kon me natuurlijk ook gedragen als een man van de wereld, geld speelt geen rol. Achteloos de beurs trekken en erbij zeggen: ‘goh, dat valt mee voor zo’n uniek exemplaar’. Moeilijk. Moeilijk.

Daarom besloot ik heel snel om het groenteboekje erbij te kopen. Dan had ik twee boeken voor 28 euro, dus dat was dan eigenlijk 14 euro per stuk, toch? Dan viel het toch wel mee?

Met twee boeken in een tasje stapte ik de winkel uit. Ik keek nog even in de etalage. Er was een lege plek. Dat kon je duidelijk zien want de fluwelen ondergrond was verschoten. Je kon aan het enorme kleurverschil goed zien waar mijn gidsje met z’n verbleekte omslag een paar jaar lang had gelegen. Ineens ging er toch wat glans af van mijn felbegeerde, duur betaalde unieke verzamelobject.

Thuis werd mijn koopgedrag nog even fijntjes geëvalueerd. Of ik gek geworden was, wat een miskoop. Er werd spottend gevraagd of ik dat echt allemaal ging lezen, die kleine lettertjes. Ik voelde me steeds meer een sukkel, want ik wist ook wel dat ik dat niet zou doen. Ik zette mijn miskoop in het treurige hoekje van de boekenkast. Soms kijk er even naar: de rug begint al aardig te verkleuren.

PS: Naar aanleiding van deze column heb ik toch even opgezocht hoe dat nou zit met dat gidsje. Hij is op internet te koop! Het boekwerk wordt aangeboden voor 35 euro. Ha! Een tientje winst. Kopen?