Pages Navigation Menu

media man blogt over de biologische moestuin

Het kleinste kamertje

In de wintermaanden vindt op het tuinencomplex een grote verhuizing plaats. Oudere leden, die hun stukje grond door de jaren heen al steeds minder goed konden bewerken, besluiten te stoppen met de tuin.  Vaak is dat een emotioneel besluit.

Het besef dat je de energie niet meer hebt om je hobby uit te oefenen stemt meestal niet vrolijk.

Voor andere leden biedt het vertrek mooie kansen. De verlaten tuintjes liggen vaak op de beste plekjes. Goed in de zon, dicht bij de waterpomp en aan het hoofdpad. Er ontstaat een golf aan interne verhuizingen op het complex.

Ook de mensen op de wachtlijst zijn blij. Zij mogen een vrijgekomen stukje grond uitzoeken. Het zijn de net vrijgekomen en vaak mindere stukjes.

Even lijkt het tuinencomplex op een studentenhuis. De beste kamers worden opgeëist door de ouderejaars en de nieuwelingen krijgen de kleinste hokjes, in de wetenschap dat zij volgend jaar kunnen doorschuiven. De eerstejaars doen daarom weinig aan hun nieuwe kamer. Waarom zou je? Je bent er toch tijdelijk. En dáár gaat het al mis…

Op de tuin is het vaak niet anders. Sommige stukjes wisselen elk jaar van huurder. Elke nieuwe tuinder komt op het slechtst onderhouden veldje. Vaak vol met onkruid, waarvan kweek een veel voorkomende en heel lastige is.

Eigenlijk moet zo’n nieuweling dan fors aan de bak: met de spitvork behoedzaam de hele tuin omspitten en alle wortels van het woekerende gras zorgvuldig verwijderen. Zelfs het kleinste stukje.

Maar in de winter zie je het onkruid minder goed. En de nieuweling is ongeduldig. De lente kan niet snel genoeg aanbreken. Bij het eerste zonnestraaltje gaat de nieuwbakken tuinder aan de gang. Snel een beetje spitten, dan ziet het er voor het oog wel leuk uit. Alle wortels van de kweek zijn met de spade in twee of drie stukken gestoken. Tja, dat vindt die kweek wel leuk.

Halverwege mei is het eerste resultaat van de verloren strijd al te zien. De kweek komt best goed op maar de ingezaaide groente heeft het beduidend moeilijker. Tegen de zomer wordt door de eerstejaars een dappere poging gedaan om de het onkruid de baas te blijven. Maar in september zet hij zichzelf op de transferlijst.

Bij het bestuur van de moestuinvereniging wordt geklaagd dat het wel een heel slecht stukje grond is. De bestuursleden kijken elkaar aan en lachen een beetje. Ze plaatsen de huurder op de verhuislijst. Het lapje grond blijft onverzorgd achter. Wachtend op een nieuweling die wel de moeite neemt om er wat van te maken.

Net zoals in een studentenwoning soms wel eens gebeurt: dan krijgt de minst geliefde kamer ineens een ijverige bewoner en wordt het beginnerskamertje het gezelligste van het hele huis.