Jaren geleden besloot ik tot het huren van een moestuintje op en volkstuinencomplex. Een tuin leek me leuk. Mooie bloemen, lekkere groenten en gezond fruit. Ik realiseerde me niet dat de tuin naast het plantaardige deel ook een dierlijke kant heeft. Wormen, okay dat snap ik nog wel. Maar er is meer: mollen, muizen, padden, slakken. Heel veel slakken. Ik wist niet dat er zoveel verschillende soorten slakken waren.
Nou moet je weten dat ik niet zo van dieren hou. Meestal vragen ze veel verzorging en aandacht. Ze poepen overal. Handenbinders zijn het. “Het zijn net kinderen”, heb ik wel eens horen zeggen. En soms zijn ze lastig en vervelend. De dieren, bedoel ik.
De dieren hebben vaak ook minder gezellige namen dan de planten: Doodgraver, Mestkever, Moordwants, Bloedcicade, Wrattenbijter. Ach, zo maar een greep uit de faunagids. Planten heten dan weer: Madeliefje, Goudsbloem, Vergeet-me-nietje.
Regenworm versus Zonnebloem, Pissebed versus Lievevrouwenbedstro. Dat idee.
Dat er Lieveheersbeestjes bestaan maakt het wel weer wat ingewikkeld. Net als planten met vervelende namen, zoals brandnetel en berenklauw. Maar die roei ik dan weer met wortel en tak uit. Zonder wroeging. Maar dieren, dat is dan weer anders. Hoe kom je daar nou vanaf, zonder als moorddadig te worden betiteld?
Verjagen: ik heb een mollenverjager gekocht. Apparaat op batterijen dat een geluid maakt waardoor alle mollen in een oppervlakte van 500 vierkante meter zouden verhuizen naar een geruislozer deel van het complex. Werkt dus niet. Als verjagen niet wil, dan blijft vangen over. Laatst zette ik een mollenklem in de naïeve hoop dat de mol slim genoeg zou zijn om er niet in te lopen. Het koste dan ook heel wat karma toen de klem toch, met fatale gevolgen voor de mol dichtgeklapt bleek te zijn. De dieren houden me op deze manier meer bezig dan de planten. Vreemd, ik had toch een groentetuin en geen dierentuin?